10,000 dni

Ubarwiaj sobie nasze opowieści
jak to podążamy ścieżką bohaterów
głoś o dniu, gdy rzeki wystąpią z brzegów
gdy wzniesiemy się na wysokość naszej aureoli

słuchaj, jak tłumaczymy sobie, że
trzeba nam iść w objęcia zbawiciela
udajemy, że przechodzimy próby, że nas boli
ale nikt z nas nie ma o tym pojęcia
z wyjątkiem Ciebie…

nieświadomi bracia z kongregacji
gromadzą się w udawanym bólu
litości!
żaden z nich nie jest godzien przytrzymać Ci świecy
zaślepieni dokonanym wyborem hipokryci nie przejrzą na oczy

ale dość o zbiorowym Judaszu
któż mógłby zaprzeczyć, że to Ty byłaś jedyną, która
wywalczyła dla siebie małą cząstkę boskości?

i to małe światełko, podarek, który mi przekazałaś
pozowolę mu goreć, by prowadził Cię bezpiecznie Twą drogą
Twą drogą do domu…

och, co zrobią, gdy zagasną światła
bez Ciebie, kierującej ich do bram Syjonu?
co zrobią, gdy rzeki wystąpią z brzegów
poza drżeniem ze strachu?

tam wysoko jest droga, ale wszystkie oczy są wpatrzone w ziemię
Ty byłaś światłem i drogą, o której będą mogli jedynie czytać
modlę się tylko, by niebiosa wiedziały kiedy Cię do siebie powołać
dziesięć tysięcy dni w ogniu wystarczy
Wracasz do domu

jesteś jedyną, która może trzymając głowę wysoko
uderzyć pięścią w bramy niebios, mówiąc:
“dotarłam do domu!
sprowadźcie mi ducha, syna i ojca
powiedzcie im, że ich filar wiary wstąpił do nieba
teraz jest mój czas!
mój czas!
dajcie mi skrzydła, moje skrzydła!”

jesteś drogą i swiatłem o którym będą tylko czytać

gdy podążałem własną drogą, przy całej mej arogancji
kto chce niechaj wierzy, że
Ty byłaś moim świadectwem, moimi oczami, moim dowodem
Judith Marie, niezłomna

światło dnia przygasa pozostawiając zimną poświatę
trudno dojrzeć Cię w tym świetle
proszę, wybacz tę śmiałą sugestię, ale
jeśli staniesz dziś twarzą w twarz ze Stwórcą
spójrz Mu w oczy, spójrz Mu w oczy i powiedz
“nigdy nie żyłam w kłamstwie, nikomu nie odebrałam życia, ale na pewno uratowałam jedno
alleluja, nadszedł czas, byś przyjął mnie do swego domu”